Hoe moeilijk kan het zijn om een doel te realiseren? Als je iets wilt, dan doe je het toch gewoon? Als je bijvoorbeeld pro- actiever wilt zijn in het contact en niet steeds wil afwachten, dan neem je de volgende ]]> Ja, maar

Column van Jose van der Meij gepubliceerd in Inzicht, vakblad van de NVNLP.

Hoe moeilijk kan het zijn om een doel te realiseren? Als je iets wilt, dan doe je het toch gewoon? Als je bijvoorbeeld pro- actiever wilt zijn in het contact en niet steeds wil afwachten, dan neem je de volgende keer toch meer initiatief. Als je je de volgende keer niet wilt laten provoceren door je collega, dan bedenk je toch hoe je je wel wilt opstellen en dan doe je dat gewoon. Tja, als je het echt wilt, moet je wel iets anders doen dan je gewend bent. Da’s toch logisch!

Ja, maar….. en dan komen ze: de tegenwerpingen, de bezwaren, de rechtvaardigingen, de excuses, de smoesjes, de uitvluchten, de frustraties en het gezeur. Waarom het allemaal niet kan of niet lukt of toch zo moeilijk is. Een litanie van redenen, waarmee we onszelf tegenhouden en die allemaal neerkomen op:

ja, maar het voelt niet goed. Het voelt beter om niet te veranderen, om niks anders te doen. Interessant he? Het voelt beter om niet te veranderen, terwijl de verandering nodig is om je beter te voelen. De eeuwige paradox.

Doel of gevoel?

Waar laat jij je door leiden: door een doel of door je gevoel? Het lastige aan deze vraag is: over welk gevoel hebben we het eigenlijk? Als we ons laten leiden door het gevoel dat het realiseren van een doel ons kan geven, dan geeft dat gevoel de energie die we nodig hebben. Dat is waarom een outcome-sequitor ofwel de meerwaarde van een doel zo belangrijk is. Het gevoel dat deze meerwaarde ons geeft vormt een bron van energie.

Als we ons echter laten leiden door een gevoel van angst dat het nemen van risico’s met zich meebrengt, dan worden we geleid door een gevoel dat ons niet verder helpt. Integendeel. Dit gevoel zorgt altijd voor de pas op de plaats. Veiligheid boven alles. De behoefte aan veiligheid en zekerheid saboteert elke stap in het onbekende. We vermijden het avontuur om te behouden wat we hebben, maar ondertussen gaat het leven verder en kiezen we niet voor wat we echt willen. Beetje jammer, toch?

De kracht van een bewust besluit

Het goede nieuws is: ook elk excuus heeft een positieve intentie. Welk deel van jou maakt (terecht) bezwaar? Welke geruststelling is hier op zijn plaats om ook deze subpersoonlijkheid te laten meewerken aan het doel? Als het bezwaar gekoppeld is aan een subpersoonlijkheid is het veel makkelijker om er mee om te gaan. Maak een onderscheid tussen de subpersoonlijkheden die betrokken zijn bij het formuleren van een doel en de subpersoonlijkheden die voorzichtig zijn en de veiligheid voorop stellen. En…. neem dan zelf een bewust besluit. Jij bent toch meer dan je subpersoonlijkheden. Je bent zelfs veel meer dan de som der delen. De kracht van een bewust besluit kan bergen verzetten. En als je faalt, doe je het opnieuw en opnieuw en opnieuw, totdat je doel is bereikt en dan voel je dat het echt goed is.

De realiteit valt vaak tegen. Ik kan niet anders concluderen als ik de klachten om me heen hoor. Klachten in de trant van: “Hij zou toch best eens iets aardigs kunnen zeggen. Mijn moeder zou zich niet overal ]]> Waar is de afstandsbediening?

Column van Jose van der Meij gepubliceerd in Inzicht, vakblad van de NVNLP.

De realiteit valt vaak tegen. Ik kan niet anders concluderen als ik de klachten om me heen hoor. Klachten in de trant van: “Hij zou toch best eens iets aardigs kunnen zeggen. Mijn moeder zou zich niet overal mee moeten bemoeien. Die kinderen kunnen toch ook gewoon stilzitten aan tafel. Als die buren nu een beetje zouden meewerken. Waarom schiet het niet op met die verbouwing? Waarom moet mij dat overkomen? Waarom is het leven zo oneerlijk? De realiteit valt vaak tegen, geloof me. In ontelbaar veel varianten heb ik de verhalen gehoord. Als al die mensen, dingen en gebeurtenissen nou eens anders zouden zijn, dan zou ik me beter voelen. Maar ja, je snapt het al, het is niet anders.

Het verzet tegen de realiteit kost mensen enorm veel energie. Alle aandacht wordt gericht op dingen die niet gaan zoals ze graag zouden willen. Meestal zonder enig effect. Het willen veranderen van die dingen of mensen is een populair tijdverdrijf. Ook dat is meestal onbegonnen werk. Ik vat dit soort verhalen meestal samen met de vraag: waar is de afstandsbediening? Hoe kan ik iemand op het kanaal ‘vriendelijk’ zetten of hoe kan ik mijn medewerkers in de stand ‘ pro- actief’ schakelen. Een beetje controlfreak vindt het vast heerlijk om met een druk op de knop de wereld en de mensen om zich heen te beheersen.

Het valt ook soms echt niet mee om met de realiteit om te gaan. Het is soms hard om het leven te nemen zoals het komt met alle frustrerende en pijnlijke dingen die daarbij horen. Moet ik dan alles maar accepteren, moet ik dan alles zomaar goedvinden?: wordt mij vaak gevraagd. En…daar zit hem nou net de kneep.

Ten eerste is de realiteit zelf al een problematisch verschijnsel. We weten allemaal dat de realiteit niet eenduidig is, maar een proces van waarnemen en betekenis geven. Hoe je de realiteit ziet, is een kwestie van perspectief en dat biedt al mogelijkheden en ruimte voor verandering. Als ik op een andere manier naar de realiteit kijk, kan ik andere conclusies trekken over wat er aan de hand is. Belangrijk verschil: deze verandering gaat over jezelf en niet over de buitenwereld.

Ten tweede kun je in contact gaan met mensen in de buitenwereld. Als je iets gedaan wilt krijgen van een ander, moet je communiceren. Er zijn manieren van communiceren met een sterker effect dan andere. Zeuren, klagen, verwijten maken zijn weliswaar populair, maar of ze effectief zijn? Ik heb het hem al honderd keer gezegd (dus ik communiceer heus wel hoor). Niet moeilijk te begrijpen dat de 101e keer net zo min effectief gaat zijn. Wat kun je wel doen, dat effectiever is?

Mijn opvatting is, dat degene die iets wil, verantwoordelijk is. Belangrijk verschil: ik neem verantwoordelijkheid voor de effectiviteit van mijn communicatie en de ander is vrij om op zijn eigen of haar manier te reageren.

Ten derde moet ik de realiteit zoals ik die ervaar erkennen. Dat wil niet zeggen dat ik alles moet accepteren of goedkeuren. Ik moet wel eerst erkennen wat er is, zodat ik mijn reactie kan afstemmen op de realiteit. Als een medewerker een stuk te laat inlevert, kan ik blijven hangen in geklaag dat het niet had mogen gebeuren, maar ja het is al gebeurt en de beste vraag is: hoe nu verder, wat zijn de consequenties en hoe gaan we daar mee om? Ook hier weer het verschil: reageer je je af op de buitenwereld of blijf je doelgericht in je acties.

Alles in de buitenwereld kan voor ons een trigger zijn. Zolang we onbewust reageren op die triggers lijkt het of we onze reactie niet in de hand hebben en de buitenwereld ons bestuurt alsof we een marionet zijn. De behoefte aan een afstandsbediening ligt dan voor de hand. Met een beetje leuke NLP- opleiding ben je in staat om die automatische reactie op de buitenwereld te doorbreken, waarmee je je eigen kracht kunt terugvinden. En die ‘ afstandsbediening’ over onszelf noemen we meesterschap. Meestal ook geen eenvoudige, maar wel een waardevolle klus.

Voor de liefhebbers: luister op youtube eens naar ‘Ik heb een heel zwaar leven’ van Brigitte Kaandorp.

Voor sommige van onze delen is het leven geen lolletje. Die subpersoonlijkheden gaan gebukt onder een regen van tegenslagen en mislukkingen. Beetje trieste figuren eigenlijk: het slachtoffer en de loser, de lafaard en de angsthaas, de kneus ]]> To be or not to be

Column van Jose van der Meij in Inzicht, vakblad van de NVNLP.

Voor sommige van onze delen is het leven geen lolletje. Die subpersoonlijkheden gaan gebukt onder een regen van tegenslagen en mislukkingen. Beetje trieste figuren eigenlijk: het slachtoffer en de loser, de lafaard en de angsthaas, de kneus en de sukkel, de tuttebel en de zeurpiet. Een bonte stoet van gezellige types die ineens opduiken om je de afgrond in te storten. Ook als het allemaal lekker loopt, kan onverwacht bijvoorbeeld het slachtoffer zijn kans grijpen om zich te laten horen.

Het script van het slachtoffer is bekend. Hij speelt zijn rol voortreffelijk en zinnen als “ze moeten me niet”, “daar ben ik niet tegen opgewassen”, “naar mij wordt toch niet geluisterd” rollen moeiteloos uit zijn mond en zo geloofwaardig, dat het publiek direct overtuigd is. Het slachtoffer heeft gelijk! Zo is het! Rasacteurs zijn het, onze delen.

Nu weten we gelukkig dat zo’n slachtoffer met al zijn klachten een positieve intentie heeft. Op zijn eigen -soms ondoorgrondelijke- wijze heeft hij het beste met je voor. Hij of zij wil je beschermen en je behoeden voor risico’s zodat je veilig bent. Ja, duhh!

Elke keer als er een risico dreigt, komt hij langs om je in te fluisteren dat je je beter gedeisd kunt houden, zodat je geen gevaar loopt. Hartstikke fijn natuurlijk, iemand die je beschermt, maar, maar, maar…mag ik een beetje meer ruimte? Ik wil ook graag leven!

Het is een misverstand om te denken dat het slachtoffer aangepakt moet worden om dit probleem op te lossen. Het slachtoffer is helemaal niet bedoeld om het leven leuker te maken. Dat is zijn functie niet. Integendeel. Het slachtoffer zal altijd slachtoffer blijven en deze rol met groot talent vervullen. Hij kan niet anders. Hij is immers het slachtoffer met zijn eigen favoriete script. Je moet het slachtoffer niet verwijten dat hij het slachtoffer is. Laat hem toch met rust. Geef hem de aandacht die hij nodig heeft op het juiste moment, zodat hij niet ongelegen opduikt om je te saboteren.

Als je een leuker, liefdevoller, waardevoller of spannender leven wilt, heb je andere acteurs nodig, met een ander script. Je hoeft de vormgeving van je leven niet aan het slachtoffer en zijn kameraden over te laten. Je hebt nog zoveel andere rollen beschikbaar, die veel beter in staat zijn om het avontuur van het leven aan te gaan. In dit innerlijke theater worden de stemmen van de levensgenieter en de avonturier, de vredestichter en de engel, de held en de leider, de lover en de vriend, de wijze en de goddelijke soms nauwelijks gehoord. Het lijkt wel of de bezetting van deze rollen door derderangs acteurs wordt ingevuld. Lang zo geloofwaardig niet als de beperkende hoofdrolspelers in je levensdrama.

Ik zou zeggen: we hebben een regisseur nodig met visie! Wat zeg ik? Een regisseur met een missie! Een regisseur die nog eens kritisch kijkt naar de casting. Iemand die de hoofdrolspelers inzet op het leven dat je verlangt en de ‘drama queens’ niet alle ruimte laat innemen, terwijl ze wel meespelen. Die regisseur met een missie en een visie ben je uiteraard zelf. Jij zelf als geheel, waarin alle delen onderdak vinden en van waaruit het verhaal van je leven voor het voetlicht wordt gebracht. Speel de beste versie van je leven met toewijding en plezier. Alle nodige rollen heb je potentieel beschikbaar om uitdrukking te geven aan wie je werkelijk bent. Waar wacht je nog op?

“Ik kan er gewoon niet meer tegen!” Deze wanhopige verzuchting heb ik heel vaak gehoord in mijn werk als NLP coach en trainer. Trouwens, iedereen heeft toch weleens het gevoel dat ie er niet meer tegen kan. Wat het dan ook is: ]]> Column van Jose van der Meij gepubliceerd in Inzicht, vakblad van de NVNLP

“Ik kan er gewoon niet meer tegen!” Deze wanhopige verzuchting heb ik heel vaak gehoord in mijn werk als NLP coach en trainer. Trouwens, iedereen heeft toch weleens het gevoel dat ie er niet meer tegen kan. Wat het dan ook is: een baas zonder waardering, een liefdeloze partner, de ochtendspits, jengelende kinderen aan de ontbijttafel, vermoeiende familieleden, een rotjeugd of gewoon het leed van de wereld. De druk is te groot. De druk van buiten lijkt gewoon te groot om te dragen. En voor je het weet schiet je in een kramp. Het lichaam spant zich en gaat vechten of probeert zich te verzetten tegen de ellende. Sloten energie gaan er aan op. Niet dat het helpt, maar het lichaam reageert gewoon op de druk door tegendruk te geven. En hoe druk je je ook maakt…….. er verandert niks. De omstandigheden, blijven gewoon de omstandigheden. .

De wereld zit vol triggers en voor je het weet zijn we door onze onbewuste reacties gespannen en gestresst alsof we op knappen staan. Dát signaal heeft het lichaam wel door: he, hallo, stop, hier kan ik niet tegen!! En dat is waar, het lichaam kan niet goed tegen stress. Het wordt snel oud en moe, kan niet meer genieten en gaat steeds slechter ademen. Als je denkt dat de omstandigheden de oorzaak zijn, ga je nog harder aan de slag om iedereen en alles te willen veranderen. Nog meer stress. Een vicieuze cirkel van strijd en onvrede. Hoe hard je ook werkt, het helpt niet echt. Je verzetten tegen de realiteit, verandert de realiteit niet.

Wat mij is opgevallen is dat een totaal andere reactie in je lichaam wel helpt. Ruimte maken.

Maak ruimte voor wat er is, wat het dan ook is. Ruimte maken kun je met je lichaam doen. Door dieper te ademen, perifeer te blijven waarnemen en echt contact te houden met je lichaam kun je alles erkennen en omvatten wat zich ook maar voordoet in de buitenwereld. Geen gevecht, geen stress, maar ruimte en aandacht. Je hoeft wat er gebeurt niet te accepteren of goed te keuren, maar je moet wel eerst erkennen dat de situatie is zoals ie is. Oke………. het is wat het is.

Je lichaam ontspant en erkent wat er gebeurt. Er komt meer tijd en ruimte om waar te nemen én je reactie te bepalen. Als je kind, baas of partner tegen je schreeuwt, is er tijd om bij jezelf na te gaan: hoe wil ik hier mee omgaan, wat wil ik echt?. In plaats van te denken: dat mag toch niet, dit zou hij/ zij niet mogen doen, zo kun je toch niet tegen je moeder te keer gaan, blijf je rustig doorademen en zie je hoe hij zich opwindt en met zijn energie omgaat. Je blijft kijken hoe lang hij nodig heeft om zich op te winden en je hebt alle tijd om je eigen reactie te bepalen. En als je kind (baas, partner etc.) klaar is, geef je de reactie die past bij wie je bent en wat je wilt bereiken.

Leer doorademen ook als het moeilijk wordt.

Een lichaam in rust is alert. Een lichaam dat doorademt is vitaal. En de eigenaar van dat lichaam is niet in paniek en heeft alle hulpbronnen beschikbaar die nodig zijn om zinvol te reageren op wat dan ook. Als je je lichaam ruimte geeft, heb je de draagkracht om elke realiteit onder ogen te zien zoals ie op je afkomt. En als je voldoende draagkracht hebt om te laten gebeuren wat er gebeurt, hoeft je lichaam zich niet te verzetten, maar ervaar je innerlijke rust. Innerlijke rust, ook in een zee van ongewenste omstandigheden. En zeker weten: vanuit rust en ruimte in je lichaam heb je veel meer effect op je omgeving dan de omgeving op jou!

De effecten van ]]> Een korte krachtige training voor meer innerlijke rust en focus!

De training Personal Power brengt je op een heel praktische manier in contact met de kern van jezelf. We koppelen inzichten aan nieuwe ervaringen, waar je direct profijt van hebt in je dagelijks leven. Een degelijke kennismaking met de mogelijkheden van NLP!

De effecten van een training Personal Power:

- meer kracht, plezier en energie, minder stress en onrust

- beter weten wat je wilt en hoe je dat kunt bereiken

- flexibel kunnen schakelen tussen denken, voelen en doen

- echt contact maken met anderen voor meer diepgang in relaties

- sterker met feedback kunnen omgaan

Locatie: Weena 75, Rotterdam

Data:     4 en 5 november 2013 van 10.00 – 17.00 uur

Kosten:  € 250,-

Trainers: Odette Schurmans en José van der Meij

De taal ]]> De workshop Body Mind Language was een groot succes. Jos Dolstra brengt je in beweging en raakt je in je ziel. In twee dagen ervaar je aan den lijve hoe je de taal van je lichaam beter kunt verstaan. Bovendien leer je de subtiele non- verbale communicatie van een ander duidelijker waar te nemen.

De taal van lichaam & geest is voor ons als NLP- fans natuurlijk reuze interessant! Body & Mind Language (BML) is ontwikkeld door Jos Dolstra. Zij is al een levenlang dansdocent en danstherapeut. Zij is een expert op het gebied van de non- verbale communicatie. Met BML – een integratie van haar dansexpertise en NLP – heeft zij een geheel nieuwe manier gevonden om rechtstreeks met het lichaam te communiceren

Jos Dolstra gaat er vanuit dat de manier waarop we in het leven staan, onze levenshouding,  wordt weerspiegeld in onze lichaamshouding. Heel je persoonlijke geschiedenis en conditionering  is in je lichaam opgeslagen. Verdrongen emoties en onbewuste overlevingsstrategieën kosten je misschien nog steeds veel energie, terwijl je ze niet meer nodig hebt. BML werkt direct met je lichaam en is daarom een fantastische aanvulling op NLP.  Het is een integratie van denken, voelen en doen in je lichamelijke expressie. In de workshop BML ga je op zoek naar stagnatie. Alle verborgen emoties zitten vast in je lichaam in de vorm van blokkades en spierspanning. Van hier uit zoek je naar een nieuwe expressie, waardoor  je letterlijk in beweging komt en de blokkade verdwijnt of vermindert. Interventies uit BML bieden je de kans om aan den lijve te ervaren dat je meer bent dan je beperkingen en geven je de ruimte om je bezieling te ervaren.

Wanneer  data volgen nog

Waar        Academie Wending, Weena 75, Rotterdam

Trainer      Jos Dolstra, www.bmli.nl

Kosten      € 250,-

Aanmelden via info@academiewending.nl